„Przed jego oczyma zjawił się w białej ręce mały flakonik.
—Proszę wdychać. Tak, głębiej, jeszcze głębiej. Głos zanikł w kompletnej ciszy, która zapanowała
wokoło. Razem z nią zstąpił mrok utkany iskrami. A potem iskry pogasły.
Profesor pracował jak wirtuoz. Tkanki rozstępowały się posłusznie. One żyły, płynęła w nich krew, lecz ani jedna kropla nie ukazywała się na zewnątrz. Oto tętnica szyjna. Wyczuwa się jej lekkie pulsowanie. Jest to jedna z głównych arterii życia.
2 — Człowiek ze stall
Profesor pracuje bezustannie. Nie wolno tracić ani minuty, ani sekundy, one bowiem decydują o wszystkim. Jeśli się omyli — popełni zabójstwo, najzwyklejsze i najbardziej podłe, choćby dlatego, że zazwyczaj zabójca nie obiecuje swej ofierze zachowania życia.
Skomplikowana sieć naczyń krwionośnych została wyłączona, pincety Peana nałożone. Ciało obrócono ostrożnie na bok i przymocowano do stołu. Zręcznie zrobiono nacięcia i do naczyń wprowadzono kaniule, połączone rurkami ze sztucznym sercem. Przyrząd zostaje podłączony. Profesor wstrzymuje oddech. Jest zmęczony, lecz odpoczywać mu nie wolno.
W rękach Traubego ukazuje się jeden z najbardziej doskonałych wynalazków w dziedzinie chirurgii — manipulator ultradźwiękowy. Wspaniały ten instrument umożliwił przenikanie do najbardziej niedostępnych zakątków ludzkiego ciała, pozwolił na takie operacje, o jakich można było dawniej jedynie marzyć. W porównaniu z nim skalpel to ordynarny, tępy nóż kuchenny, kawałek żelaza rozszarpujący delikatną pajęczynę żywych tkanek. Manipulator umocowany jest na precyzyjnym, ruchomym statywie. Podsuwa się go do operowanego narządu na taką odległość, jakiej chirurg potrzebuje; narzędzie podporządkowuje się najlżejszym ruchom, jak gdyby samej woli operatora, pozwala regulować głębokość cięcia z dokładnością do jednego mikronu. Zamocowana na skomplikowanym statywie mała, lśniąca łopateczka przesuwa się lekko po polu operacyjnym, coraz głębiej rozstępuje się tkanka.“(7)