„ChevrolettCanada miał najlepszego w batalionie kierowcę. Po dziesięciu minutach byli na miejscu. Stąd należało przejść jeszcze półtora kilometra piechotą do zagrody, którą wskazał porucznik Nalewajko.
— Teraz zostań. Ja lecę — powiedział Waszkiewicz zeskakując ze stopnia.
Za płotem uplecionym z grubej wikliny stała chata pod strzechą, a obok stodoła. Waszkiewicz przedostał się wzdłuż parkanu Pa tyły zagrody. Sprawiała wrażenie wymarłej. Tylko z otwartego okna izby, od strony podwórza, dolatywał charakterystyczny stuk młotka. Kapitan przykucnął. Ruszył w tę stronę bez szmeru. Uważnie przejrzał każdy przedmiot znajdujący się w polu widzenia. Nie stwierdził niczego podejrzanego. Wtedy odwrócił się do ściany i szybko wstał. Poprzez kwiaty na parapecie zajrzał do izby. Stuk urwał się nagle.
Wewnątrz panował półmrok. Tuż przy oknie mężczyzna w sile wieku siedział na ławie okrakiem i naprawiał buty. Obok na ziemi leżała uprząż albo już zreperowana, albo oczekująca swojej kolejki. Poza tym nic godnego uwagi.
— Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus — przywitał się Waszkiewicz.
Chłop parę razy przełknął głośno ślinę, pomagając sobie głową i ramionami, wreszcie zdobył się na odpowiedź.“(14)