„2. Problem stopniowo się wyjaśnia
Mimo odkrycia procesu fotosyntezy i mimo licznych analiz chemicznych gleby i popiołów roślinnych, poglądy o sposobie odżywiania się roślin przez wiele lat nie były całkowicie sprecyzowane. Nawet T. de Saussure, który w tak znacznym stopniu przyczynił się do zrozumienia fotosyntezy, a na końcu swego dzieła Recherchez chimiąues sur la vegetation (1804) zamieścił aż 30 stron tabel z wynikami analizy chemicznej popiołów roślinnych, uważał, że próchnica jest również pokarmem roślinnym. Stare poglądy (nie tylko Thaera) na temat znaczenia próchnicy dla życia roślin były tak zakorzenione i utrwalone w umysłach współczesnych, że potrzeba było niezwykle mocnej argumentacji i autorytetu Liebiga, aby je zwalczyć. Liebig miał więc wielu przeciwników.
Justus von Liebig (1803—1873), chemik i jeden z głównych twórców chemii rolnej, mając dwadzieścia jeden lat został już profesorem w Giessen, a w rok później — profesorem w Monachium. Po piętnastu latach intensywnej pracy nad wieloma dziedzinami chemii, skierował swe zainteresowania ku rolnictwu i w 1840 r. opublikował swe znane dzieło pt. Chemia w zastosowaniu do rolnictwa i fizjologii, powtarzane w wielokrotnych wydaniach.“(16)