„— Ani dwudziestu pięciu centymów! Mówię szczerze. Mam o panu zbyt wysokie mniemanie, abym przez pożyczanie panu pieniędzy niszczył ów dobry materiał, z którego kiedyś może się coś zrodzić. Pewnego dnia, Vincencie, stworzy pan rzeczy wspaniałe, o ile potrafi pan wykuć swój własny los. Historia z noga gipsową przekonała mnie o tym. A teraz niech pan już idzie! Po drodze każ pan sobie dać talerz zupy w kuchni dla ubogich.
Vincent popatrzył na Weissenbrucha, potem odwrócił się i otworzył drzwi.
—Chwileczkę! — zawołał Weissenbruch.
— Nie chce pan chyba powiedzieć, że pan stchórzył i ustępuje — zapytał twardo Vincent.
— Widzi pan, nie jestem skąpcem. Kieruję się zasadami. Gdybym pana uważał za głupca, dałbym panu od razu dwadzieścia pięć franków, aby się pana pozbyć. Lecz poważam i cenię pana jako kolegę malarza. A teraz dam panu coś, czego pan nie kupi za wszystkie skarby świata; nikomu w Hadze prócz Mauvea nie dałbym tego. Proszę się zbliżyć i ściągnąć zasłony na oknie... Tak, teraz lepiej. Niech pan się przyjrzy temu studium; w ten sposób wypracowuję motyw, tak rozdzielam proporcje... Na miłość boską, czy pan może coś widzieć stojąc sam w świetle
Kiedy Vincent w godzinę później wychodził od Weissenbrucha, czuł radosne podniecenie. W ciągu tego krótkiego czasu nauczył się więcej niż w ciągu roku studiów w akademii. Uszedł już spory kawałek, nim sobie uświadomił, że jest głodny, że ma gorączkę i nie ma ani ce.ityma w kieszeni.“(5)