„— A, dobry wieczór, książę — rzekł Ludwik XV — jak tam układają się stosunki z księżną de Noailles
— Najjaśniejszy Panie — odpowiedział marszałek — księżna raczy mnie ciągle jeszcze uważać za lekkoducha.
— A jeździłeś może drogą do Chanteloup, książę
— Dalibóg nie, Najjaśniejszy Panie, zbyt jestem zaszczycony łaskawością Waszej Królewskiej Mości dla mojego domu.
Król nie spodziewał się tego pocisku. Miał zamiar zażartować z marszałka, tymczasem został uprzedzony.
— Cóż to takiego uczyniłem dla twojego domu, książę
— Najjaśniejszy Panie, powierzyłeś dowództwo swoich szwoleżerów księciu dAiguiłlon.
— Tak, to prawda.
— Do tego potrzeba było energii i zdolności, którymi tylko Wasza Królewska Mość rozporządza. Toż to prawie zamach stanu.
Król skończył wieczerzę. Posiedział jeszcze chwilę przy stole, po czym wstał i odszedł.
Rozmowa mogła się stać dla niego kłopotliwa, ale Richelieu nie myślał wypuszczać z rąk swej ofiary. Kiedy więc król prowadził rozmowę z panią de Noailles, małżonką delfina i panną de taverney, włączył się zręcznie i pokierował nią według swej woli.
— Najjaśniejszy Panie — rzekł w pewnej chwili. — Wasza Wysokość dobrze wie, że szczęście rozuchwala.“(12)