„„To coś dla mnie — pomyślał. — Przy okazji ostrzygę się i ogolę."
Pociągnął dłonią po policzkach, zatrzymał konia i przywiązał zwierzę do samotnego słupka wbitego przed drzwiami. I teraz zawahał się. W jukach siodła znajdowało się złoto. A gdyby tak skradziono mu konia! Aż spocił się na samą myśl. Ale wnosić złoto do fryzjera — to pomysł jeszcze gorszy. Przestąpił próg i zagadnął
— Czy mogę zostawić zwierzę Różnie niekiedy bywa...
Odpowiedział mu człowiek w białym kitlu i z pędzlem w ręku
— Niech się pan nie obawia. Koniokradów u nas jeszcze nie było.
Przyjął to oświadczenie za dobrą monetę, ale postanowił możliwie jak najkrócej zabawić w tym lokalu. Spostrzegł dwa lustra i dwa fotele, jeden zajęty przez klienta o namydlonym obliczu, drugi — pusty. Zdumienie wywołał na jego twarzy widok pozostałej części fryzjerskiego zakładu pod ścianą stał typowy dla wszystkich saloonów, długi szynkwas. Za szynkwasem sterczał sprzedawca w ongiś białym kitlu, a za sprzedawcą widniały półki pełne kolorowych butelek, kufli i szklanek.
Widać samo golenie i strzyżenie nie przynosiły wystarczającego dochodu, konsumpcja trunków miała go zwiększać.
Karol osunął się na wolny fotel.
— Zaraz panu służę — ozwał się głos zza szynk wasu.“(8)